शाळांचा सांस्कृतिक कार्यक्रम

 

शाळांचा सांस्कृतिक कार्यक्रम… एक आनंदाची, उत्साहाची लहर… शाळेतील विद्यार्थी, शिक्षक, कर्मचारी वर्ग सगळेच त्यात उत्साहात सहभाग घेतात. लहानांना सांभाळणारे मोठ्या विद्यार्थ्यांचे संघ, विविध योजना, कार्यक्रम, खेळांच्या स्पर्धा, सर्वांचा उत्स्फूर्त सहभाग आणि शिक्षकांची कधी नव्हे ते थोडी कमी होणारी भीती.. रोजच्या अभ्यासात आणि शिस्तीत असा विरंगुळा म्हणजे मेजवानीच
दररोज शाळा सुटायच्या एक तास आधी नाटक- नृत्य- गायनाचा सराव, खेळांच्या स्पर्धा, विविध संघांची विविध कामे, अभ्यासाच्या तासातून ह्या कारणाने सुटका, हेवेदावे, मस्ती, मेहेनत, नवीन मैत्री, बऱ्याच दिवसांपासून चालत आलेली भांडणं पुन्हा मैत्रीत बदलणं, सगळंच कसं मनासारखं होतं ह्या दिवसांत… आणि त्यातल्या त्यात कार्यक्रमांना शिक्षक नटून सजून आलेले बघायला येणारी मज्जा ही वेगळीच.. आता चित्र थोडं बदललंय पण हे कार्यक्रम बघण्यात आत्ताही मज्जा येते..
शाळांचे असे कार्यक्रम बालपणात घेऊन जातात.. आपणही काय काय केलेलं ते सगळं आठवतं.. कीतीतरी स्पर्धा.. भाषण, वादविवाद, कथाकथन, नाटकं, नृत्य, गायन, खेळांच्या वेगळ्या स्पर्धा, गर्दीच नियंत्रण नेमाने बघणारे संघ, एक महिना तरी हे सगळं चालायचं…
आताचा शाळांचा सांस्कृतिक कार्यक्रम म्हणजे सगळं अप टू डेट असतंच, नव्हे ते असायलाच हवं हा अट्टाहास. सजावटीच्या सामानापासून ते कपड्यांपर्यंत सगळं तयार विकत घ्यायचं, ते बनवायचे किंवा जमवायचे कष्ट नकोच.. हे सगळं बघून माझ्या शाळेतला सांस्कृतिक कार्यक्रम हमखास आठवतो. त्याची आठवण अजूनही चेहेऱ्यावर आनंद देऊन जाते. जे काही करायचं ते संपूर्ण वर्गाने ठरवायचं, सहभाग घेणाऱ्या विद्यार्थ्यांची यादी बनवायची, त्यातून एक संघ तयार व्हायचा, त्यांनीच गाणं निवडायचं, नृत्याची तयारी करायची आणि वर्ग शिक्षकाला दाखवायचं, सरावासाठी कुणाच्या घरी जायचं ते ही ठरवलं जायचं… नाटकाला किंवा डान्स साठी लागणारे कपडे जमावयचे, ते मोठे असले तरीही कसातरी जमवुन घ्यायचं.. कीतीतरी जुन्या अडगळीतल्या वस्तू सुद्धा हुडकून हवी ती गोष्ट काढायची, घरातल्या लोकांना त्रासून सोडायचं.. प्रत्येक वर्षी हे चक्र सुरुच असायचं.. रेडिमेड ची चंगळ परवडणारी नव्हती शाळांना आणि पालकांनाही..
त्यानंतर मेकअप हा आणखी स्वतंत्र विषय. जणूकाही ओठांवरची लिपस्टिक, चेहेऱ्यावर लावलं जाणारं फाउंडेशन आणि गालांवरच रुझ हे नंतर कधीच आयुष्यात लावायला मिळणार नाही असं फासलं जायचं.. डान्स मधल्या सगळ्यांचा चेहेरा एकसारखा बनवायचा, केस, पोशाख सगळं चापून-चोपून बसवायचं.. हाताची बोटं लाल रंगाने रंगवायची, त्यात मुलगा झालेल्या मुलींना पण ते लावलं जायचं ही वेगळी गम्मत.. शिक्षिका तरी काय करणार? एवढ्या विद्यार्थ्यांना एकत्र तयार करताना त्यांची ही तारांबळ उडायची.. त्या गडबडीत कुणाचं काहीतरी राहून जायचं, त्या मुलीला ते स्टेज वर गेल्यावर लक्षात यायचं, मग शिक्षिका बोलायच्या आता असुदे काही होत नाही. ती मुलगीही सगळं विसरून डान्स करायची.. असे कित्येक प्रसंग...
जुन्या आठवणी फोटोच्या जुन्या अल्बम मधून भेटतात.. ते बघतांना सगळे प्रसंग जिवंत होतात.. तेव्हा कित्ती वेगळे आणि विचीत्र दिसलेले आपण आता बघून मज्जा येते..
आता सगळंच रेडी टु वेअर, यूज आणि थ्रो, मग मागच्या वर्षीचं जपून ठेवलेलं सामान या वर्षी वापरायला कमीच मिळतं. ते सामानाच्या पेट्या जपणं नको की ते सामान ज्याचं त्याला परत करणं नको.. आपण ते जमवण्याच्या नादात आठवणीच गोळा करत होतो असं वाटून जातं..

जगाप्रमाने साहजिकच सगळं बदलायला हवं आणि ते बदलणार आहेच.. हे ही भरभरून जगावं.. सहज कधी ह्या कार्यक्रमांना हजेरी लावावी. ती छोटी छोटी मुलं, त्यांचा तो गोड makeup, आजही तेवढाच अावडून जातो. हा कार्यक्रम सगळ्यांनी भरभरून जगावा.. पालकांनी, मुला मुलींनी, शिक्षकांनी सगळ्यांनी.. एक उत्साहाची लहर आपल्यातही येईल आणि ती काही काळ का होईना आपल्याला आनंदी ठेवेल...