उगाच...
उगाच रुसवे, उगाच फुगवे,
उगाच मत्सर, उगाच जळफट,
स्वतःमधील 'त्या' मनाची कशास करावी उगाच फरफट..
उगाच उसासे, उगाच बोभाटे,
उगाच ओरडा, उगाच हळहळ,
सारेच असूनी भवती आता कशास मग ही नुसती तगमग..
नाही काहीच स्थिर तरीही..
उगाच अडगळ, उगाच घुुसमट,
थोडे होता स्वतः प्रवाही, होईल आणिक थोडी वरचढ..
उगाच द्वेष, उगाच गर्व,
उगाच संभ्रम, उगाच संशय,
प्रेम उगवले अंगणी सारे, कशास ते रागाचे कुंपण..
उगाच जगणे मनाविरोधी, उगाच मरणे वाट पाहूनी..
नसे नावीन्य त्यातही काही, उगाच उसने उधार जगणे..
चैतन्याची ज्योत पेटवूनी उजळूया आयुष्य सारे...
जळमटं धुवूनी उदासीनतेची अपार आनंदाने..
जगण्याचाही उत्सव व्हावा अशाच उत्साहाने...
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा