गणपती

तो येतो ढोल ताशांच्या गजरात...
उत्साहाच्या वर्षावात चिंब भिजलेली वर्दळ आणि राजाच्या थाटात येणारा तो...
त्याची नशाच वेगळी, वेड लावणारी...
त्याचं अनोखं रूप... सुपासारखे कान, लांब सोंड, भलंमोठं पोट आणि सोबतीला उंदीर... त्याच्या छटा वेगवेगळ्या, कलाकार अनोख्या पद्धतीने त्याचे रूप बदलतो पण सगळ्यांत तो मस्तच दिसतो...
नास्तिकालाही आनंदात सहभागी व्हायला भाग पाडणारी त्याची किमया...  सर्वांना एकत्रित करून दहा दिवस भक्तीच्या उत्सवात त्याच्यासोबत सगळे रमतात... तो सर्वांचा लाडका, जात-पात धर्म-पंथ राष्ट्रांच्या त्या सगळ्या सीमा त्याच्या साठी नसतातच... 
तो येण्या अगोदरच तो आलेला असतो खरंतर... त्याच्या येण्याची तयारी बऱ्याच आधी झालेली असते, त्याच्या कलाकृती आकार घेत असतात आणि त्यांची रंगरंगोटी सुरु झालेली असते, त्याचं स्वागत करायला वाद्यांचे पथक रात्रंदिवस मेहनत करत असतात, त्याच्या साठी सजवलेली जागा, प्रकाशयोजना सगळं झालेलं असतं आणि ती जागाही जणू वाट बघते त्याच्या येण्याची... आणि तो येतो...
तो घरा-घरात येतो, गल्ली-बोळ, चौरस्ता, मैदानात येतो, गरीब-श्रीमंत सगळ्यांच्या घरात येतो, त्यांनी आपापल्या परीने केलेल्या सेवेचं स्वागत करतो, भक्तांचे सुख-दुःख, त्यांचे  नवस, मागण्या ऐकून घेतो, त्याच्या समोर सादर केलेल्या कलाकृतींचा आस्वाद घेतो, एकंदरीत तो आपलाच होऊन राहतो.... घराघरांत मोदक आणि प्रसादाचे सुगंध दरवळतात, आरतीेचे आवाज आणि घंटानाद होतो, पाहूण्यांची वरदळ, हार-फुलांच्या सजावटी, दिव्यांची आरास आणखी बरंच काही... त्याच्या सोबत खूप रमत गमत १० दिवस भरकन निघूनही जातात.. निरोपाच्या मिरवणुकीत धुंद होऊन नाचणं, गर्दीसोबत अखंड दूरवर चालत जाणं आणि ते जड मनाने निरोप देणं... जाताना सगळ्यांच्या डोळ्यांत पाणी देऊन आणि सोबतीला एक रितेपण देऊन तो निघून जातो...
तो कित्येक वर्षांपासून येतोय... लोक बदलली, काळ बदलला, आनंद व्यक्त करण्याच्या तऱ्हा बदलल्या, प्रत्येक गोष्टीत नवनवीन बदल झाले, पण तो आनंद, ती हुरहूर, त्याच्या साठी वाट बघणं, तो उत्साह अजूनही तसाच आहे आणि पुढेही असाच राहणार कारण तो ही कुठे बदललाय???