सूर्यास्त…

रंगांना उधळून टाकत, स्वतःजवळ जे काही आहे ते सगळं जगाला देत घेतलेला एक निरोप...
येताना जेवढी प्रसन्नता आणि आनंद घेऊन तो येतो, जाताना तेवढीच खिन्नता देऊन जातो. तरीही ह्या दोन्ही घटना रम्य…
येताना त्याची कोमल किरणं अंधाराला चिरत येतात, आकाशातील ताऱ्यांना निरोप देत एका नव्या दिवसासाठी त्याचं आगमन होतं, त्याची किरणं साऱ्या सृष्टी वर पसरतात, डोंगर दर्या, नदी, समुद्र, सारं काही चकाकून जातं, नव्या दिवसाला सज्ज होतं… दिवसभर मग तो आपल्या तेजाचं प्रदर्शन मोठ्या गर्वाने करतो. सगळीकडे पसरलेलं त्याच तेज नजरेआड करूच शकत नाही... ढगांच्या आड लपत, उन सावलीचा खेळ खेळत तो दिवसभर रमतो, आणि खेळ झाल्यावर आई मुलांना घरी बोलावते तेव्हा हिरमुसला चेहेरा करून परत जाणाऱ्या मुलांसारखा तो ही जातो, काहीशी खिन्नता सगळीकडे पसरवून…
त्याचं येणं जसं थाटात तसंच त्याचं जाणही… स्वतःला उधळून देतो तो… निरनिराळ्या रंगांच्या छटा तयार करत हळूहळू सौम्य होत एक एक किरण परत घेत तो निघतो. एवढा किरणांचा पसारा आवरायचा तर वेळ लागणारच, तो वेळ म्हणजेच सूर्यास्त…
एखाद्या शांत ठिकाणी बसून फक्त त्याचं जाणं बघतं बसलं की आपल्याही आत एक शांततेची आणि पूर्णतेची जाणीव घर करू लागते…
सूर्योदय बघणं कौतुकाचा विषय असला तरी हा असा सूर्यास्त बघणं आणि त्याची जाणीव होत जाणं आपल्याला आतून खूप काही देऊन जातं…
त्याचा हा क्रम सुरूच आहे वर्षानुवर्ष... तो उगवतो ते ही कुठेतरी मावळूनच... डोळ्यांत उद्याची स्वप्न देऊन सगळीकडे अंधाराच्या अस्तित्वाला मुभा देऊन निघून जातो, कालची बघितलेली स्वप्न साकार करण्याची संधी आणि नव्या जोमाने जगण्याची उमेद घेऊन पुन्हा उगवण्यासाठी…