ती...

ती... 

प्रत्येक घोळक्यात असणारी आणि कधीच कुणाच्या नजरेस न पडणारी अशी ती... 

तिच्या प्रत्येक हालचाली मध्ये एक कमालीचा शहाणपणा असतो, पण जपून चालणारी तिची हालचाल तिचा थोडा स्वतःबद्दल असणारा न्यूनगंड दाखवत असतो. चेहेऱ्यावर शांत भाव पण भिरभिरणारी नजर. सगळं काही सभोवतालचं जग आणि त्यातले पात्र ती नजरेने टिपून घेत असते. 

ती कुठेही दिसणारी, रंग रूप बांधा वेगवेगळा असला तरी प्रत्येक "ती"च्या मध्ये एक साधेपणा असतो. तिला प्रत्यक्षात काहीतरी निराळं हवं असलं तरीही चेहेऱ्यावर ते कधीच दिसणार नाही. तिच्या प्रत्येक शोधक नजरेत ती बहुदा स्वतःलाच शोधात असते... 

ती प्रवासात खिडकीच्या बाहेर शांतपणे बघत असते, वाऱ्यावर उडून विखुरल्या केसांना तसंच उडू देते, कधी कुणी बोलत असेलच बाजूला तर समोरच्या व्यक्तीच्या चेहेऱ्यावरून सारं काही वाचण्याचा प्रयत्न करते, एकंदरीत ती मनाशीच गप्पा मारत असते (कारण स्वतःहून इतरांशी बोलण्याचं धाडस करायला ती हिम्मत जमवत नाही). कुणी लाजत लाजत मोबाईल वर बोलत असल्यास तिला भान हरपून बघत असते आणि परत कोऱ्या नजरेने बाहेर बघायला लागते. (तिलाही ते सगळं अनुभवायची इच्छा होत असेल का? अश्या हरवलेल्या क्षणांचा तर ती आढावा घेत नसेल ना?) स्टेशन आल्यावर आपली ओढणी नीट करत सावकाशपणे उतरून सभोवताल नजर टाकून ती नजर दुसऱ्याच क्षणाला खाली घेऊन शांत चेहेऱ्याने निघून जाते.

काहीतरी जगावेगळं करून दाखवलं तरच प्रकाशझोतात येणाऱ्यां पैकी एक तीही... महत्वाकांक्षा भरपूर असूनही काहीवेळा आपल्याला मार्ग सापडत नाही आणि तेच बहुदा तिच्या सोबतही होतं. काहीतरी आवश्यक आणि हव्या हव्याश्या गोष्टी स्वतःजवळही असाव्यात असं तिला सारखं वाटत असतं.

तिच्यातली मुलगी म्हणून असणारी सगळी बाजू जमेचीच असेल असेही नाही. ती आखीव रेखीव, बोलके डॊळे, काळेभोर केस आणि गव्हाळ कांती. तिला तिच्या सौंदर्याची जाणीव कुणी करून देणारं नसत एवढंच.  

कुठेही अशी ती नजरेस आली की तिच्याही मनसोक्त बोला, ती ही तिच्या परीने खुलून बोलायला लागेल आणि त्या हास्याची आणि तिच्या चेहेऱ्यावरच्या आनंदाची तुम्हाला तुलनाही नाही करता येणार. 

जर तिच्याशी बोलायचं तर आपल्यालाच पुढाकार घ्यावा लागणार कारण तिच्या कोशात बंद असलेली ती स्वतःहून बाहेर निघतंच नसते.