घर

आपलं घर… ज्यात खेळून बागडून आपण लहानाचे मोठे झालेलो असतो ते घर… घरातली एक एक वस्तू, त्यातला प्रत्येक कोपरा, भिंती, खिडक्या दरवाजे, अंगण, झाडं सुद्धा आपल्याला ओळखून असतात.. आपल्याला भेटताच ओळखीचं हसतही असतील ही सारी मंडळी कारण त्यातल्या प्रत्येकासोबत आपली वेगळी गुपितं आणि वेगवेगळ्या आठवणी असतात...
कुठेतरी वाचलेलं आठवतंय की "घर म्हणजे चार भिंती आणि एक छत एवढंच नाही तर त्यात एक वास्तुदेवताही वास करत असते"… अगदी खरंय, तिचा आशीर्वाद असतोच नेहमी पाठीशी आणि जर घराला जीव असता तर त्याने आलिंगनच दिलं असतं प्रत्येक भेटीत आणि लाडही केले असते भरपूर...
घरापासून दूर जाताना त्यातल्या प्रत्येक गोष्टी आठवत असतात…आपल्या चिमुकल्या पावलांनी चालायला शिकलो ते घर, ज्या उंबरठ्यावर अक्षरं गिरवत लिहायला शिकलो ते घर, जिथल्या भिंतींबरोबर टक्कर होऊन दुखापत झालेली असते ते घर, जिथल्या जिन्यावर, गच्चीवर आणि आसपास लपंडाव खेळलेलो असतो ते घर, जिथे रडलो, भांडलो, भरपूर हसलो, आणि नात्यांना भरभरून जगलो ते घर… कित्येक कडू-गोड क्षण, समारंभ, सारे सण, उन्हाळे-पावसाळे सगळे येथूनच तर अनुभवलेले असतात...
घरातली लोकं जेवढी हवीहवीशी वाटतात तेवढाच घरावरही जीव असतो आपला आणि ते जाणवतही नेहमी. ह्याची एक तुलना करायची झाली तर जेव्हा बाहेर भेट होते तेव्हाचा आनंद आणि त्यांनाच घरी भेटतो तो आनंद यात फार फरक आहे, कारण त्यात घरचे लोक तर असतात पण घर नसतं… 
आपल्याला जेवढा घराचा जिव्हाळा असतो तेवढाच घरालाही असतो... त्यालाही आपली आठवण येते... कधीही घरी गेल्यावर तोच विशिष्ट सुगंध, आपुलकीचे मंद वारे, प्रत्येक हालचालीत होत असलेला ओळखीचा भास आणि निरीक्षणात आढळलेला घरातला थोडा बदल... वाटतं की घर प्रेमाने मिठीत घेतंय आपल्याला… आपल्यातला बदल जसा घरच्यांना कळतो तसाच घरातला बदलही लगेच कळतो आपल्याला आणि जाणीव होते की बदल त्यालाही हवा होता… तरीही घरात जुन्याच्या खाणाखुणा शोधतोच आपण, कारण त्यांना आपल्या आठवणीही बिलगलेल्या असतात…
असं घराचं घरपण, हवहवसं वाटणारं आणि नेहमी साद घालणारं…