सूर्यास्त…

रंगांना उधळून टाकत, स्वतःजवळ जे काही आहे ते सगळं जगाला देत घेतलेला एक निरोप...
येताना जेवढी प्रसन्नता आणि आनंद घेऊन तो येतो, जाताना तेवढीच खिन्नता देऊन जातो. तरीही ह्या दोन्ही घटना रम्य…
येताना त्याची कोमल किरणं अंधाराला चिरत येतात, आकाशातील ताऱ्यांना निरोप देत एका नव्या दिवसासाठी त्याचं आगमन होतं, त्याची किरणं साऱ्या सृष्टी वर पसरतात, डोंगर दर्या, नदी, समुद्र, सारं काही चकाकून जातं, नव्या दिवसाला सज्ज होतं… दिवसभर मग तो आपल्या तेजाचं प्रदर्शन मोठ्या गर्वाने करतो. सगळीकडे पसरलेलं त्याच तेज नजरेआड करूच शकत नाही... ढगांच्या आड लपत, उन सावलीचा खेळ खेळत तो दिवसभर रमतो, आणि खेळ झाल्यावर आई मुलांना घरी बोलावते तेव्हा हिरमुसला चेहेरा करून परत जाणाऱ्या मुलांसारखा तो ही जातो, काहीशी खिन्नता सगळीकडे पसरवून…
त्याचं येणं जसं थाटात तसंच त्याचं जाणही… स्वतःला उधळून देतो तो… निरनिराळ्या रंगांच्या छटा तयार करत हळूहळू सौम्य होत एक एक किरण परत घेत तो निघतो. एवढा किरणांचा पसारा आवरायचा तर वेळ लागणारच, तो वेळ म्हणजेच सूर्यास्त…
एखाद्या शांत ठिकाणी बसून फक्त त्याचं जाणं बघतं बसलं की आपल्याही आत एक शांततेची आणि पूर्णतेची जाणीव घर करू लागते…
सूर्योदय बघणं कौतुकाचा विषय असला तरी हा असा सूर्यास्त बघणं आणि त्याची जाणीव होत जाणं आपल्याला आतून खूप काही देऊन जातं…
त्याचा हा क्रम सुरूच आहे वर्षानुवर्ष... तो उगवतो ते ही कुठेतरी मावळूनच... डोळ्यांत उद्याची स्वप्न देऊन सगळीकडे अंधाराच्या अस्तित्वाला मुभा देऊन निघून जातो, कालची बघितलेली स्वप्न साकार करण्याची संधी आणि नव्या जोमाने जगण्याची उमेद घेऊन पुन्हा उगवण्यासाठी…

आवाजातली जादू...

कधी कधी कुणाचा आवाज ऐकून एक वेगळाच आनंद होतो. वाटतं की बोलतच राहावं त्या व्यक्तीशी.. मग तो आवाज कुणाचाही असो, आपल्या आवडत्या व्यक्तीचा, परीचयातला, नेहेमीच बोलणं होणाऱ्यांचा किंवा अगदी अनोळखी व्यक्तीचाही...
आवाजातली खोली आणि त्यातल्या भावना, चेहेऱ्या वरच्या खाणाखुणा न बघतही ओळखता येतातच. त्याच्याही निराळ्या छटा असतात, कधी राग, कधी वेदना, कधी प्रेम, कधी कणव, कधी आपुलकी, कधी जबर, कधी उद्धट, द्वेष, हेटाळणी, कितीतरी…
पण प्रत्येक आवाज वेगळा, आवाजातले चढ उतार वेगळे, आणि त्यातलं वजन वेगळं...
आवाजाला जेव्हा नेमके आणि साजेसे शब्द मिळतात तेव्हा काय वर्णावे? कधी तर आवाज ऐकण्यासाठीच आपण जाणून संभाषण वाढवण्याचा प्रयत्न करतो, आपल्याही नकळत..
आवाज मनाला भिडतात, आणि मग मन त्याचा पाठलाग करतं, ते प्रत्यक्ष ऐकलेले असोत वा अप्रत्यक्ष.
अशी आवाजाची निराळी दुनिया.. प्रत्येकाची आपापली वेगळी आणि अनोखी, त्यातला ठेवा आणि त्यातले विविध सुरातले आवाजही वेगळे आणि त्यांना पुन्हा पुन्हा ऐकण्याची हुरहूरही वेगळीच…