आत्ता या क्षणी जे चांगलं वाटतंय ना ते करायचं
पण काय चांगलं वाटावं यालाही मर्यादा असायला हव्या, (कदाचित नसायलाच हव्या कारण चांगलं काहीही वाटू शकतं)
जेव्हा एखादी गोष्ट बघितल्यावर बघत रहावसं वाटतं, तो एक क्षण खूप आवडून जातो
चांगलं वाटलं, वाटलं!
ते "का वाटलं?" किंवा "का नाही?" हे वाद करायचे नाहीत…
तेव्हा तो क्षण जगायचा फक्त!!
एखादी गोष्ट पहिली आणि नाही आवडली तर??
तर सोडून द्यायचं ते, उगाच का नाही आवडली त्याचं स्पष्टीकरण नको, कारण स्पष्टीकरणात आपण आपला पुढचा क्षण वाया घालवतो, किंवा स्वताला दुखी करतो.
जेव्हा एखादा क्षण आपल्याला खूप आवडतो तेव्हा जे काही आपण अनुभवतो ना तेच आपण खरे असतो आतून...
अश्या छोट्या छोट्या गोष्टीतून स्वताला शोधून काढता येत?
स्वतःपासून पळून तसंही जाणार कुठे?
जसं एखाद्या वस्तूला, व्यक्तीला बघून आनंद होतो, बघावासं वाटतं तर करायचं ते…
ते आवडून गेल्यानंतर, तो क्षण गेल्यानंतर काही वेळाने चांगल्या वाईटाचा हिशेब मांडायचा (जर गरज वाटलीच तर)
नाहीतर तेही सोडून द्यायचं आणि दुसऱ्या आनंदाच्या प्रतीक्षेत जगायचं…
मनसोक्त…
कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा