मोठे मोठे होत जाताना एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवत असते,
की आपली "मोठे झाल्यावर मी हे मी हे करणार" ही लिस्टच हरवून जाते…
मग ती जाणीव होते की खूप काही त्या गेलेल्या वयात करायचे राहूनच गेले…
अगदी छोट्या छोट्या गोष्टी तेव्हा कित्ती मोठ्या होत्या…
सगळ्यात पहिले मी हा विचार केलेला की मोठे होऊन मला गेट वर न चढता ते उघडता येईल.. म्हणजे कित्ती मज्जा…
पण जेव्हा मोठी झाले तेव्हा त्याची मजा नाही अनुभवली. एव्हाना ते विसरूनही जायला झालेलं की आपलं हे टार्गेट होत लहानपणी…
आणि आता ते गेट वर चढून गेट उघडणं, त्या गेट वर झुलत मागे येणारी आणि मग तेच २-३ वेळा रिपीट करत झुलणारी मी प्रकर्षाने आठवते मलाच…
उंच जागेवरून सामान उतरवताना ही तेच…
आता सहज हात पुरतो त्या जागेवर पण खुर्ची वर चढून कसरत करून काढणारे ते ताणलेले चिमुकले हात पाय आत्ताही तसेच आठवतात…
आपल्या पेक्षा मोठ्यांना मोठ्ठ होताना पाहिलेलं असत आपण,
त्यांना बघूनही आपली डोक्यातली सिक्रेट लिस्ट update होत असते, पण जेव्हा आपली पाळी आली ते एन्जॉय करण्याची तेव्हा आपण साफ विसरलेलो की असाही काही आपण विचार केला होता...
लहानपणी अंधाराची भीती फक्त यासाठी वाटायची कारण कुणीतरी राक्षस येउन आपल्याला मारून टाकेल किंवा आत लपलेली मांजर, पाल, झुरळ आपल्या अंगावर पडेल वगैरे.. आणि तेव्हा चक्क थोडीशी प्रकाशाची तिरीप आली तरी तेवढ्यावर आपलं छान भागायचं आणि त्या प्रकाशावर हातांचे हातवारे करत खेळायचो ही स्वतःशीच…
आता सर्वत्र भीतीच आहे, लक्ख प्रकाश आहे बाहेर आणि आतही पण तरीही मनातली भीती काही केल्या जात नाही …
पण एक गोष्ट तेव्हाही आणि आजही कायम आहे…
लहानपणी बाबा हेच जगातले सगळ्यात strong hero होते (कारण काहीही झालं तरी ते सांभाळून घेणारच)
आणि आई ही नेहमी हवी हवीशी वाटणारी आणि थोडीही दूर झाली की तिचा पदर धरून मागे मागे जाणारे आपण…
खूप दिवसांनी घरी गेल्यावर आईशी आताही काहीशे असेच वागतो...
आणि बाबा आपल्या आयुष्यात आहेत ही भावनाच एक बळ देते जगाशी लढण्याचं…
लहानपणी आपल्यापेक्षा मोठे बाहेर शिकायला गेलेले दादा ताई घरी आल्यावर भरभरून प्रेम करणारी त्यांची आई आपण पाहिलेली असते आणि तेव्हा आपणही घरी आलो की असंच होईल असं मनाशी पक्क वाटलेलं असतं. ते तसंच होतं आता आणि ते पूर्णपणे एन्जॉयही करतो आपण…
ह्या गोष्टी नेहमी अश्याच आपल्या सगळ्यांच्या जगात राहाव्यात कारण जगणं सुंदर करायला ह्या गोष्टीच पुरेश्या आहेत....
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा