बाप्पाचा नीरोप

रिकामे मंडप, ओसरलेला उत्साह, थकलेले आणि पडलेले चेहरे,
मिरवणुकीत नाचून थकलेले शरीर, व्यवस्था बघता बघता पुरती ऊर्जा खर्ची झालेली असूनही काही राहिलं तर नाही ना ह्याची खातरजमा करत असलेले मंडळाचे कार्यकर्ते, दमलेले ढोल ताशा पथक...
मोठ्या मनाने आणि अश्रू भरल्या डोळ्यांनी दिलेला निरोप तसच पुढच्या वर्षी येण्याची हमी बाप्पा कडून घेऊन माघारी परतणारी मंडळी..
अखेर निरोप घेण्याची वेळ आली आणि आगमण सोहळ्या प्रमाणेच निरोपाचा सोहळाही तितक्याच जोशात पार पडला..
खरतर तुझं विसर्जन करणं म्हणता येईल का?? तू सर्वांचा पालनकर्ता, विघ्नहर्ता.. तू सदैव सोबतच तर असतोस.. तुला १० दिवस आपल्याकडे ठेऊन घेण्याचा आमचा तेवढा हट्ट.. तूही तेवढ्याच उत्साहात येतोस.. आणि निरोपही घेतोस..
किती दिवस आधीपासून तुझ्या आगमनाची तयारी.. आता उद्या पासून तू नसणार.. ती आरास, देखणी आणि प्रसन्न मूर्ती, त्या मोठ्या डोळ्यातील आपलेपण, बघत रहावे असे सुबक आणि गोड रूप, तुझ्या सोंडेचा तो वळणदार आकार, ते मोठ्ठं पोट आणि सुपासारखे कान.. पूजेतील दिव्याची सतत जळणारी ज्योत, दोन वेळेची आरती, मोदकांचा प्रसाद.... कितीतरी गोष्टी.. उद्या पासून तेही नाही..
पण तू नेहमीच सोबत असणार...
तुझे रूप हृदयात आहे.. लंबोदर, गजमुख, विघ्नहर्ता कितीतरी नावं तुझी.. पण बाप्पा नावात जे आपलेपण आहे ते कशातच नाही.. आणि म्हणूनच तुझ्याशी संवाद सुद्धा एकेरीच..
तुझ्या प्रत्येक रुपात, मूर्ती मध्ये, चित्रा मध्ये कमालीची ओढ असते.. तुझं रूप प्रत्येक ठिकाणी आपलसं वाटतं आणि तू आमचाच वाटतोस..
पाठीशी उभा आहेसच..
पुढच्या वर्षी लवकर ये..