चांदणं पडलेल्या रात्री..
चांदणं पडलंय बाहेर अंगणात.. चांदण्यांचा प्रकाश रातकिड्यांच्या आवाजाइतकाच पसरलाय सर्वत्र.. मधूनच काजवे प्रकाशून जाताहेत.. प्रकाश जरी कमी असला तरीही समोरचं सगळं दृष्टीस पडतंय कारण चंद्राचा प्रकाशाचा वाटाही आहेच..
त्याने थकलेलं शरीर अंगणात टाकलेल्या अंथरुणात झोकून दिलंय.. पाठ अंथरुणाला टेकवून, एक पाय दुसऱ्या पायावर ठेवून, डोक्याला हाताच्या उशीचा आधार देऊन स्वस्थ लोटलाय.. चांदणं न्याहाळत आपल्याच विचारांत गुंग झालाय.. दिवस मावळतानाच तो घरी आलेला.. दुपारचं उन्ह अंगावर खेळवत शेतात राब राब राबून झालाय दिवसभर. कष्टाचा मोबदला घेऊन पोटभर जेवून बायको आणि मुलांसोबत गप्पा मारून आता शांततेत काही वेळ स्वतःसोबत घालवतोय.. गार वारा, शांतता आणि त्यात मस्त शीळ.. छान वेळ जातोय त्याचा.. असाच निवांत झोपीही जाईल तो...
आणि एक तो ही.. लॅपटॉप च्या उजेडात बाहेरचं चांदणं विसरून गेलाय.. डोक्यात चाललेल्या गोंधळात बाहेरची शांतता जाणवतच नाहीये.. तसही आजूबाजूला हवी तशी शांतता नाहीच कारण न थकता सतत चालत राहणार शहर.. तरीही रात्रीच्या थोड्याश्या शांततेतही मनातला गोंधळ फार.. घरातील मंडळी वाट बघता बघता थकून जेवून झोपीही गेलीत.. थंड झालेल जेवण लॅपटॉपच्याच समोर जेवून, परत त्याच प्रकाशात हरवलेला तो.. त्याच्या कामाचा व्याप इतका की ते कधी संपणार हे त्यालाही कळलेलं नाही..
तो विचार करतोय वीकएंड ला बाहेर जाऊन निसर्गात वेळ घालवायचा.. पण सोबतीला त्याचा सतत वाजणारा फोन आणि गरज पडली तर लॅपटॉप हवेच.. भरपूर सेव्हिंग आणि हवी ती इच्छा पूर्ण करण्याची धमक पण ज्या साठी एवढी धावपळ तो आराम आणि ते स्वातंत्र्य अनुभवायला वेळ कसा मिळवणार ह्या विचारांत तो...
एका बाजूला कितीही कमतरता असली तरीही सुखात रात्र घालवणारा तो, आणि ऐश्वर्य भरलेल्या घरातही झोपेला मुकलेला तो..
चांदणं पडलेल्या रात्री...
