लहान असतांना खेळलेली होळी नेहमी आठवते.. सकाळी लवकर उठून चहा किंवा दूध पिऊन कॉलनी मधील मित्र मैत्रीणींसोबत रंग खेळायला जायचं.. कॉलनीत सगळ्यांच्या घरी होळीसाठी खास नाश्ता असायचा. एक एक करून सगळ्यांकडे नाश्ता करायला जायचं, मग परत रंग खेळायला पाळायचं.. शाळेतल्या जवळपास राहणाऱ्या मैत्रिणींकडे रंग लावायला जायचं.. घरी होळीच्या शुभेच्छा द्यायला येणाऱ्यांसोबत गप्पा, एवढा रंग खेळून सुद्धा मोठ्यांबरोबरही परत रंग खेळायचा आणि बायकांच्या एकत्र असणाऱ्या नाश्ता पार्टी मध्ये जाऊन बसायचं. तिथेही खाण्याचा एक फेर व्हायचा आणि नंतर गप्पा गोष्टी संपवून आपापल्या घरी जायचं..
मनसोक्त रंग खेळून घरी आल्यावर अंघोळीचा नंबर लागायचा. आरामात अर्धा एक तास तरी अंघोळ चालायची कारण रंग कितीही घासला तरी निघायचा नाही. नखांपासून केसांपर्यंत सगळीकडे रंगच रंग. मग काळे निळे झालेलं शरीर निदान गुलाबी दिसावं इतपत रंग काढण्याचा प्रयत्न करून अंघोळ संपायची.. त्यानंतर जेवणं झाली की प्रचंड झोप यायची ती झोप एकदम सायंकाळी ५-५.३० ला उघडायची. मग आळसावलेलं शरीर काहीही करण्याच्या मनस्थतीत नसायचं. सायंकाळी झोपाळ्यावर बसून मैत्रीणींसोबत गप्पा आणि कुणाचा रंग किती निघाला, कोण कशी होळी खेळलं ह्यावर चर्चा.. सकाळी शरीरात जेवढा उत्साह असायचा तेवढाच सायंकाळी थकवा आणि आळस भरून जायचा..
संपली एकदाची होळी म्हणत दुसऱ्या दिवशी पासून दिनक्रम सुरु व्हायचा..
लहानपणी आमची होळीची तयारी थोडी लवकर सुरु व्हायची.. होळीच्या काही दिवस आधीच गायीच्या शेणापासून गौऱ्यांची (गौऱ्यांना हाताने वेगवेगळा आकार द्यायचा) माळ बनवायची आणि ती आपल्या हाताने होळीत टाकायची. आम्ही बच्चे कंपनी प्रत्येकी २-३ अश्या माळा बनवायचो आणि स्वतःच्या हाताने त्या होळीत टाकायला खूप छान वाटायचं..
होळीचा रंग जसा काही दिवस सोबत असतो तसंच साखरेची गाठी सुद्धा... घरी भेटायला येणारे हमखास लहानांसाठी गाठी आणायचे आणि ती आवडीने खायचो... वजनाची / कॅलरीज ची कसलीही चिंता न करता..
तेव्हा सोशल मीडिया चा खेळ नवह्ताच... मजा करायला खेळायचं आणि मनात आठवणी जपायच्या एवढंच...
