बाप्पाचा नीरोप

रिकामे मंडप, ओसरलेला उत्साह, थकलेले आणि पडलेले चेहरे,
मिरवणुकीत नाचून थकलेले शरीर, व्यवस्था बघता बघता पुरती ऊर्जा खर्ची झालेली असूनही काही राहिलं तर नाही ना ह्याची खातरजमा करत असलेले मंडळाचे कार्यकर्ते, दमलेले ढोल ताशा पथक...
मोठ्या मनाने आणि अश्रू भरल्या डोळ्यांनी दिलेला निरोप तसच पुढच्या वर्षी येण्याची हमी बाप्पा कडून घेऊन माघारी परतणारी मंडळी..
अखेर निरोप घेण्याची वेळ आली आणि आगमण सोहळ्या प्रमाणेच निरोपाचा सोहळाही तितक्याच जोशात पार पडला..
खरतर तुझं विसर्जन करणं म्हणता येईल का?? तू सर्वांचा पालनकर्ता, विघ्नहर्ता.. तू सदैव सोबतच तर असतोस.. तुला १० दिवस आपल्याकडे ठेऊन घेण्याचा आमचा तेवढा हट्ट.. तूही तेवढ्याच उत्साहात येतोस.. आणि निरोपही घेतोस..
किती दिवस आधीपासून तुझ्या आगमनाची तयारी.. आता उद्या पासून तू नसणार.. ती आरास, देखणी आणि प्रसन्न मूर्ती, त्या मोठ्या डोळ्यातील आपलेपण, बघत रहावे असे सुबक आणि गोड रूप, तुझ्या सोंडेचा तो वळणदार आकार, ते मोठ्ठं पोट आणि सुपासारखे कान.. पूजेतील दिव्याची सतत जळणारी ज्योत, दोन वेळेची आरती, मोदकांचा प्रसाद.... कितीतरी गोष्टी.. उद्या पासून तेही नाही..
पण तू नेहमीच सोबत असणार...
तुझे रूप हृदयात आहे.. लंबोदर, गजमुख, विघ्नहर्ता कितीतरी नावं तुझी.. पण बाप्पा नावात जे आपलेपण आहे ते कशातच नाही.. आणि म्हणूनच तुझ्याशी संवाद सुद्धा एकेरीच..
तुझ्या प्रत्येक रुपात, मूर्ती मध्ये, चित्रा मध्ये कमालीची ओढ असते.. तुझं रूप प्रत्येक ठिकाणी आपलसं वाटतं आणि तू आमचाच वाटतोस..
पाठीशी उभा आहेसच..
पुढच्या वर्षी लवकर ये..

चांदणं पडलेल्या रात्री..

चांदणं पडलेल्या रात्री.. 

चांदणं पडलंय बाहेर अंगणात.. चांदण्यांचा प्रकाश रातकिड्यांच्या आवाजाइतकाच पसरलाय सर्वत्र.. मधूनच काजवे प्रकाशून जाताहेत.. प्रकाश जरी कमी असला तरीही समोरचं सगळं दृष्टीस पडतंय कारण चंद्राचा प्रकाशाचा वाटाही आहेच.. 
त्याने थकलेलं शरीर अंगणात टाकलेल्या अंथरुणात झोकून दिलंय.. पाठ अंथरुणाला टेकवून, एक पाय दुसऱ्या पायावर ठेवून, डोक्याला हाताच्या उशीचा आधार देऊन स्वस्थ लोटलाय.. चांदणं न्याहाळत आपल्याच विचारांत गुंग झालाय.. दिवस मावळतानाच तो घरी आलेला.. दुपारचं उन्ह अंगावर खेळवत शेतात राब राब राबून झालाय दिवसभर. कष्टाचा मोबदला घेऊन पोटभर जेवून बायको आणि मुलांसोबत गप्पा मारून आता शांततेत काही वेळ स्वतःसोबत घालवतोय.. गार वारा, शांतता आणि त्यात मस्त शीळ.. छान वेळ जातोय त्याचा.. असाच निवांत झोपीही जाईल तो...

आणि एक तो ही.. लॅपटॉप च्या उजेडात बाहेरचं चांदणं विसरून गेलाय.. डोक्यात चाललेल्या गोंधळात बाहेरची शांतता जाणवतच नाहीये.. तसही आजूबाजूला हवी तशी शांतता नाहीच कारण न थकता सतत चालत राहणार शहर.. तरीही रात्रीच्या थोड्याश्या शांततेतही मनातला गोंधळ फार.. घरातील मंडळी वाट बघता बघता थकून जेवून झोपीही गेलीत.. थंड झालेल जेवण लॅपटॉपच्याच समोर जेवून, परत त्याच प्रकाशात हरवलेला तो.. त्याच्या कामाचा व्याप इतका की ते कधी संपणार हे त्यालाही कळलेलं नाही.. 
तो विचार करतोय वीकएंड ला बाहेर जाऊन निसर्गात वेळ घालवायचा.. पण सोबतीला त्याचा सतत वाजणारा फोन आणि गरज पडली तर लॅपटॉप हवेच.. भरपूर सेव्हिंग आणि हवी ती इच्छा पूर्ण करण्याची धमक पण ज्या साठी एवढी धावपळ तो आराम आणि ते स्वातंत्र्य अनुभवायला वेळ कसा मिळवणार ह्या विचारांत तो... 

एका बाजूला कितीही कमतरता असली तरीही सुखात रात्र घालवणारा तो, आणि ऐश्वर्य भरलेल्या घरातही झोपेला मुकलेला तो.. 
चांदणं पडलेल्या रात्री... 

​तिचे डोळे

​​​​तिचे डोळे...

भिरभिर बघणारे, सगळं काही नजरेनं टिपून घेणारे, परत कधी बघायला मिळणार म्हणून बारकाव्या सहित लक्षात ठेवायला धडपडणारे... हे जग कधी न बघितलेलं, आकर्षित करणारं, सगळं नवीन.. जसं समोर दिसणाऱ्या धान्याच्या ढिगातून चिमणी दाण्यांनी चोच संपूर्ण भरून घेते तसंच तिचे इवलेसे डोळे सगळं टिपण्याची ​​धडपड करणारे... 

तिचे डोळे.. पाण्याने तुडुंब भरलेले, अश्रू ओघळू न देता सावरसावर करणारे.. सतत काय डोळ्यांतला पाण्याचा डोह जगासमोर आणयचा म्हणून सोडून देणारे.. वाट्याला आलेलं दुःख भोगावाच लागतं असं स्वतःलाच समजावत, जगाला चार वाईट गोष्टी बोलून आपल्या कोशात परतणारे... दूरवर नजर खिळवत शांत झालेले डोळे... 

तिचे डोळे.. आनंदाने ओथंबलेले.. गाडीतून खाली उतरणारी व्यक्ती बघायला आतुरलेली ती.. ते १-२ क्षणही तिला तासांप्रमाणे भासले.. समोर उभी असलेली व्यक्ती कितीतरी दिवसांनी नजरेस पडली असावी बहुदा, तरीच नमस्कारासाठी खाली झुकण्यात आणि मिठी मारण्यात गोंधळली ती मग घट्ट मिठीच मारते तेव्हा आनंदाचे अश्रू गालांवर पसरवणारे ते डोळे... 

तिचे डोळे.. निश्चयाने पुढे पाऊल टाकणारे.. रस्त्यावरच्या वर्दळीचा फारसा फरक न पडत पुढे जाणारी ती, किती दिवस घाबरून, लपून जगायचं? आता संकटाचा सामना केलाच पाहिजे, खंबीर व्हायलाच पाहिजे अशी धमक स्वतःलाच देत मनाशीच काहीतरी संवाद करत झपझप पुढे जाणारी ती, तो ठामपणा व्यक्त करणारे तिचे ते खंबीर डोळे.. 

तिचे डोळे.. वाट बघून थकलेले, वाटेकडे डोळे आणि मन दोन्ही खिळवून बसलेले.. दिलेल्या वेळेच्या कितीतरी आधी ठराविक ठिकाणी येऊन वाट बघत बसलेली ती, अजूनही ती व्यक्ती का से आली नाही किंवा आपण फसवले तर गेलो नाही ना? ह्या चिंतेने ग्रासलेले डोळे... 

तिचे डोळे.. त्रासलेले.. चाहूलही न लागत आलेलं मोठ्ठ आजारपण.. त्याच्याशी सामना करता करता थकलेलं शरीर आणि मनही. तरुणपणाचा जोश आणि ऊर्जा आताही असती तर अस्स पळवून लावलं असतं संकट पण आता किती दिवस असंच जगायचं अश्या विचारात त्रासलेल मन आणि आणि त्रासून मिटून घेतलेले डोळे.. 

तिचे डोळे.. कुतूहलाने भरलेले.. पुढ्यात असलेलं खेळणं कसं हाताळायाचं ह्या विचारात गुंतलेेले.. खेळण्यातून मान वर काढून मदतीसाठी बोलावणारे ते गोड डोळे..

तिचे डोळे.. शून्यात हरवलेले.. आयुष्य कसं जगलो ह्याचा आढावा घेणारे की परतीची वाट बघणारे, नेमके आनंदी की दुःखी न कळणारे ते स्तब्ध डोळे..

तिचे डोळे... खूप काही व्यक्त करणारे.. कधी आनंदाने ओसंडून वाहणारे तर कधितरी बांध फुटून अश्रू ओघळणारे, कधी आश्चर्याने थक्क झालेले तर कधी राग धरून बसलेले.. आणि तरीही कुठल्याही हावभावात नेहमी सुंदरच दिसणारे... तिचे डोळे...

​

होळी..

लहान असतांना खेळलेली होळी नेहमी आठवते.. सकाळी लवकर उठून चहा किंवा दूध पिऊन कॉलनी मधील मित्र मैत्रीणींसोबत रंग खेळायला जायचं.. कॉलनीत सगळ्यांच्या घरी होळीसाठी खास नाश्ता असायचा. एक एक करून सगळ्यांकडे नाश्ता करायला जायचं, मग परत रंग खेळायला पाळायचं.. शाळेतल्या जवळपास राहणाऱ्या मैत्रिणींकडे रंग लावायला जायचं.. घरी होळीच्या शुभेच्छा द्यायला येणाऱ्यांसोबत गप्पा, एवढा रंग खेळून सुद्धा मोठ्यांबरोबरही परत रंग खेळायचा आणि बायकांच्या एकत्र असणाऱ्या नाश्ता पार्टी मध्ये जाऊन बसायचं. तिथेही खाण्याचा एक फेर व्हायचा आणि नंतर गप्पा गोष्टी संपवून आपापल्या घरी जायचं..

मनसोक्त रंग खेळून घरी आल्यावर अंघोळीचा नंबर लागायचा. आरामात अर्धा एक तास तरी अंघोळ चालायची कारण रंग कितीही घासला तरी निघायचा नाही. नखांपासून केसांपर्यंत सगळीकडे रंगच रंग. मग काळे निळे झालेलं शरीर निदान गुलाबी दिसावं इतपत रंग काढण्याचा प्रयत्न करून अंघोळ संपायची.. त्यानंतर जेवणं झाली की प्रचंड झोप यायची ती झोप एकदम सायंकाळी ५-५.३० ला उघडायची. मग आळसावलेलं शरीर काहीही करण्याच्या मनस्थतीत नसायचं. सायंकाळी झोपाळ्यावर बसून मैत्रीणींसोबत गप्पा आणि कुणाचा रंग किती निघाला, कोण कशी होळी खेळलं ह्यावर चर्चा.. सकाळी शरीरात जेवढा उत्साह असायचा तेवढाच सायंकाळी थकवा आणि आळस भरून जायचा..

संपली एकदाची होळी म्हणत दुसऱ्या दिवशी पासून दिनक्रम सुरु व्हायचा..

लहानपणी आमची होळीची तयारी थोडी लवकर सुरु व्हायची.. होळीच्या काही दिवस आधीच गायीच्या शेणापासून गौऱ्यांची (गौऱ्यांना हाताने वेगवेगळा आकार द्यायचा) माळ बनवायची आणि ती आपल्या हाताने होळीत टाकायची. आम्ही बच्चे कंपनी प्रत्येकी २-३ अश्या माळा बनवायचो आणि स्वतःच्या हाताने त्या होळीत टाकायला खूप छान वाटायचं..

होळीचा रंग जसा काही दिवस सोबत असतो तसंच साखरेची गाठी सुद्धा... घरी भेटायला येणारे हमखास लहानांसाठी गाठी आणायचे आणि ती आवडीने खायचो... वजनाची / कॅलरीज ची कसलीही चिंता न करता..

तेव्हा सोशल मीडिया चा खेळ नवह्ताच... मजा करायला खेळायचं आणि मनात आठवणी जपायच्या एवढंच...

प्रेम...

प्रत्येकाच्या आयुष्यात एक अपुरं, अधुरं राहिलेलं प्रेम असावं.. एकतर्फी किंवा दोन्ही बाजूंनी असणारं प्रेम, एखादी खूप आवडणारी व्यक्ती असं कुणीही... कधी कधी उगाच त्यांची आठवण यावी, सगळं जग बहरून यावं, आठवणींनी गर्दी करावी, पहिल्या पावसात हमखास आठवण यावी आणि प्रेमाच्या संभाषणात न चुकता हजेरी लावावी तर कधी सिनेमाच्या कथानकात भेटावं...  

प्रेम जोडीदारावर तर नक्कीच असावं आणि ते ही परिपुर्ण.. पण कधीतरी भूतकाळात घेऊन जाणारी एक गुलाबी तार जरूर असावी ज्या तारेला छेडल्यावर मधुर सूर ऐकू येतील.. 

त्यांच्या सोबत संवाद असणं जरुरी नाहीच.. फक्त एक आठवण असावी.. भर दुपारी पापण्या मिटल्यावर थंडावा देणारी एक तरी कहाणी असावी... 

आठवण आल्यावर हृदयाचे ठोके वाढावे अगदी तसेच जसे त्यांना पाहिल्यावर कधी वाढलेले, श्वास थोडा गतिमान व्हावा.. कधी अचानक भेटल्यावर एखादा ठोका चुकावा.. आधीचे दिवस आठवत त्यात रमावं.. प्रवासात खिडकीतून बाहेर बघत रम्य स्वप्न पाहिलेली आठवावी.. 

आणि मनसोक्त आठवून झाल्यावर परत ताजं टवटवीत मन घेऊन भूतकाळ परत जगायला घ्यावा.. 

अधुरं प्रेम वेदनाच देतं असं नाही तर नीट विचार केला की कळतं एक सुखद आठवणींच जाळं तयार झालंय..