तर... एव्हाना फॉर्मल शूस, कपडे ओले झाले असतील, छत्रीने ऐन वेळी दिलेला त्रास किंवा छत्रीच सोबत नसल्याने चिडचिड झाली असेल. पहिल्या पाऊसात भिजायचा योग चुकीच्या वेळी आला असेल (किंवा मुद्दामही भिजले असाल).. चिडचिड होऊन सुरवात झालेली असो किंवा आनंदाने, ह्या पावसाने थंडावा मात्र मिळालाच. एरव्ही घाईत एक तरी सामान विसरायची सवय असणारे आता नेमाने छत्री सोबत ठेवणार, पावसावर चिडणार, रेनकोट असो किंवा छत्री डोकं सोडून बाकी संपूर्ण शरीर भिजवायचा पवित्रा पावसाने घेतलेला असला तरीही आपली केवालीवानी धडपड सुरु होणार. सगळं कसं प्लॅन करून येत असावा हा पाऊस. त्यातलं सारं काही नेमाने पूर्ण करतो दरवर्षी. हवं तसं बरसतो, हवं तेव्हा निघून जातो, वाट बघायला लावतो... सारं काही त्याचं प्लांनिंग, आपल्या हवामान खात्याचेही अनुमान पोकळ ठरवतो कधीकधी...
आपण पण हट्टीच.. त्याला अनुभवण्याचे प्लॅन्स बनवतो, कधीतरी निसर्ग बघायला जातो, भिजत भिजत गड किल्ले चढ उतर करत धबधब्यांमध्ये भिजायला जातो, रस्त्यात भजी आणि चहा चा आस्वाद घेतो सगळं करतो... हे सारं काही कमी अधिक फरकाने दरवर्षी होतं..
पण काही गोष्टी मात्र हरवल्या...
आता शाळेत तळे साचून सुट्टी मिळत नाही, पाऊस पडून झाल्यावर निघणारे वेगवेगळे रंगीत किडे कुणी पकडत नाही, पावसाचं पाणी भरलेल्या डबक्यात उडी मारणारी, चिखलाने माखलेली बच्चे कंपनी आणि त्यांचे हसरे चेहरे कमी झालेत... "सांग सांग भोलेनाथ पाऊस पडेल काय", "ये रे ये रे पावसा" अशी गोड गीतेही मुलांपासून दुरावली.. बरंच काही हरवलंय आणि बरंच काही विसरलोय आपण...
आता तर पावसाचं पाणी काचांवर पडून खाली ओघळूनही जातं, आपण दुर्लक्ष करत स्वतःच्या विश्वात गुंग. आधी कधीतरी त्याचा आवाज आणि भरून येणं कितीतरी वेळ बघत बसायचो आणि आता तो आत येऊ नये म्हणून त्याचं प्लांनिंग केलंय, मग खिडकीत बसून त्याच्या तुषारांना अंगावर घेत चहाचा आस्वाद आणि सोबत पुस्तक वाचायला विसरणारचं ना..
ए सी च्या गार हवेत बसून आपल्याच कामात दंग असतो तेव्हा तो आभाळ भरून घेतो मग गरजून आणि बरसून निघूनही जातो. त्याचं काम तो करतोच आहे, आपलं प्लांनिंग बदललंय फक्त.. मोठं होताना बरंच काही सोडलंय आपण, त्यात पाऊस अनुभवणं ही सुटतच चाललंय.. कारण म्हणायला आता सुरक्षा आणि स्वतःची जपणूक ही लेबलं तयार आहेतच...
